Waarom ik als modefotograaf koos voor portretfotografie met een editorial signatuur
Als modefotograaf heb ik veel mooie opdrachten mogen doen en is mijn werk in bekende bladen gepubliceerd. En eerlijk is eerlijk: het geeft een enorme kick om naar het tijdschriftenrek in de winkel te lopen, het September Issue van de Amerikaanse Elle uit het schap te pakken en daar ineens je eigen werk te zien staan. Foto’s waar ik mijn hart en ziel in heb gestoken.
Daar horen trouwens ook dit soort dialogen bij, aan de kassa:
Nathalie: “Ik sta in de Elle deze maand!”
Caissière: “Huh, hoe dan?”
Nathalie: “Als fotograaf! Mijn werk staat erin.”
Caissière: “Oh meid, wat leuk voor je!”
Nathalie: “Ja, ik ben echt trots!”
Caissière: “Wil je het bonnetje nog?”
Ik rekende meestal twee exemplaren af – eentje voor mij en eentje voor mijn moeder natuurlijk, na al die jaren nog steeds trouw fan. Thuis bladerde ik het magazine nog eens door, glunderde bij het zien van mijn werk en mijn naam bij de credits, en daarna verdween het blad in mijn archief. Met andere woorden: in een doos, of op een stapel in een lade.
En dat was dat. Op naar de volgende foto. Op naar de volgende publicatie
Die snelheid hoort bij de modewereld – een wereld die bekendstaat als hard en prestigieus. Tegelijkertijd haalde ik enorm veel energie uit de creatieve vrijheid die mode-editorial fotografie biedt: de kans om met een fotoserie een verhaal te vertellen, om artistiek te werken binnen een commerciële context, en om leiding te geven aan een groot team op de set.
Ik was me maar wat bewust van de hoeveelheid fotografen die er in slaagt werk te verrichten voor grote magazines en mode labels (heel weinig) en hoe hard je moet werken om in de modewereld een voet aan de grond te krijgen (heel hard) – dus ik nam de aspecten die me tegen stonden maar voor lief.
Kiezen voor mijzelf en een andere clientèle
Ik zal eerlijk zijn: ook ik liet me op een gegeven moment meeslepen. Ik verloor mijn liefde voor fotografie een beetje uit het oog, omdat het steeds meer draaide om presteren in plaats van om creëren. Niet ideaal voor mijn inspiratie – en al helemaal niet voor mijn motivatie.
Toen mijn man en ik aan een kindje gingen denken, en we voor ogen hadden dat één van ons de eerste jaren thuis zou blijven bij ons dochtertje, nam ik die rol met liefde en overtuiging op me. Mijn sabbatical resulteerde in ieder geval in een gezin en familie die inmiddels beschikken over stapels artistieke foto’s met een fashion-editorial sausje 😉
Die periode van rust gaf me ook de ruimte om opnieuw te kijken naar mijn rol als fotograaf.
Ik realiseerde me hoeveel energie ik haal uit de mensen die ik fotografeer, en uit hun verschillende, unieke karakters. En hoe weinig zin ik nog had in gehaaste fotoshoots, waarbij ik soms letterlijk niet eens de tijd kreeg om de naam te onthouden van degene die voor mijn lens stond.
Ik besefte dat ik mensen gelukkig wil maken met mijn foto’s. Door hen een blijvende herinnering te geven aan zichzelf – of aan de mensen en zaken die belangrijk voor ze zijn
En ik zag, juist doordat ik wat afstand had genomen, hoeveel leuke mensen er om ons heen zijn die het verdienen om eens écht goed op de foto te gaan. Geen clichématige beelden die je overal al ziet, maar foto’s die net zo goed in een magazine zouden kunnen staan. Of op z’n minst in een mooi album, of in een lijst aan de muur.
Tijdens mijn sabbatical merkte ik hoe vanzelfsprekend het voor mij is om mijn stijl als modefotograaf toe te passen in alle aspecten van mijn fotografie. Het is een kwestie van mijn vertrouwde stijl toepassen bij het fotograferen; dezelfde stijlkenmerken, hetzelfde soort licht, een zelfde nabewerking, en eventueel dezelfde begeleiding en coaching.
Of je nu particulier bent en goede foto’s wilt van jezelf, van jou en je partner, van je gezin of van je familie – of een professional bent die foto’s nodig heeft ter ondersteuning van je merk en je bedrijf: Ik zorg er voor dat je een fotoserie krijgt van dezelfde kwaliteit als in een magazine.
Want ook als portretfotograaf maak ik werk met artistieke waarde. Foto’s waar ik mijn hart en ziel in steek.
